Ryszard Kapuściński Tribute

Urodził się 4 marca 1932 r. w Pińsku, na Polesiu (dzisiejsza Białoruś). Zmarł w Warszawie 23 stycznia 2007 r.

W 1950 r. zdał maturę w warszawskim liceum im. Staszica. W roku 1951 rozpoczął studia na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego przeniósł się jednak na Wydział Historii, który ukończył w 1956 r.

Po studiach powrócił do „Sztandaru Młodych” gdzie publikował  jeszcze przed maturą.  Za reportaż z Nowej Huty „To też jest prawda o Nowej Hucie” otrzymał Złoty Krzyż Zasługi.

W 1956 r. wyruszył w swoją pierwszą wielką podróż. Odwiedził Indie, Afganistan i Pakistan. W następnym roku wyruszył do Chin i Japonii.

Po powrocie odszedł ze „Sztandaru”. Pracował w Polskiej Agencji Prasowej. Pod koniec 1958 r. otrzymał etat w „Polityce” w dziale krajowym. Reportaże z podróży po Polsce sprawiły, iż nazwisko Kapuścińskiego stało się znane. Prawdziwą sławę przyniosły mu jednak relacje z ogarniętego wojną domową Konga.

W 1962 r. z „Polityki” wrócił do PAP-u, którego został stałym korespondentem w Afryce. W tym samym roku ukazał się debiut literacki reportera „Busz po polsku” - cykl reportaży o tematyce krajowej.

O sytuacji  Trzeciego Świata pisał w „Czarnych gwiazdach” (1963) i w „Gdyby cała Afryka” (1969).

W połowie 1967 r. wyruszył na Kaukaz. Efektem tej trzymiesięcznej podróży jest "Kirgiz schodzi z konia" (1968). Na jesieni tego roku został korespondentem PAP w Ameryce Południowej, przez 5 lat mieszkał w Chile, Brazylii, Meksyku i Boliwii. Relacje z tych podróży możemy przeczytać w „Dlaczego zginął Karl von Spreti” (1970) „Chrystus z karabinem na ramieniu” (1975), a także w „Wojnie futbolowej” (1978).

W 1974 r. powrócił do Polski, gdzie rozpoczął pracę w tygodniku „Kultura” (do 1980 r.) W czasie pracy w „Kulturze” nadal nieustannie podróżował, kilkakrotnie był między innymi w Angoli, Etiopii i Iranie. Szczególnie ważne książki związane z tym okresem to „Jeszcze jeden dzień życia” (1976), „Cesarz” (1978) i "Szachinszach" (1982).

Kapuściński zaskoczył wszystkich sposobem przedstawienia reportażu. Łącząc cechy reportażu z powieścią, dał się poznać jako doskonały pisarz. Szczególnie głośno mówiono o „Cesarzu”. Książkę przełożono na trzydzieści języków (m.in. na japoński i perski). Adaptacja teatralna z 1979 roku wywołała zachwyt w Toronto, Amsterdamie, Oslo, Budapeszcie.

Od  początku lat 80. Kapuściński poświęcił się pisarstwu. Wyrazem tego jest zbiór wierszy „Notes” (1986) oraz „Lapidarium” (1990).  W 1993 r. wydał „Imperium”, relację z podróży po byłych południowych republikach ZSRR. Książka jest opisem zmian, jakie zaszły po upadku ZSRR.  Kolejną pozycją jest „Heban” (1998), w której powraca do tematu afrykańskiego. W 2002 r. ukazała się piąta część „Lapidariów”. W 2003 „Autoportret Reportera”.
1 października 2004 ukazała się nowa książka Kapuścińskiego - "Podróże z Herodotem".

Zmarł 23 stycznia 2007 r. w wieku 74 lat, po rozległym zawale serca.

Na zawsze pozostanie dla nas wszystkich wzorem i autorytetem, jednym z najwiekszych Polaków i mistrzów pióra.